نیمه شب بود بیدارِ بیدار مانده بودم تا شاهد آن ضیافت معروف باشم تا بدانم سرنوشت سینما در 2007 چه

خواهد بود، اما هر چه بیشتر بیدار می ماندم بیشتر بی فایده به نظر می رسید. آگهی های تلویزیونی بود که
 
نوید این برنامه و پخش زنده این ضیافت را می داد اما خبری از آن که باید نبود. کم کم نگران شدم یک نگاهم به
 
ساعت بود و نگاه دیگرم به صفحه تلویزیون. اما عروسک های فرنگی انگار دیر کرده بودند. نگرانی بالا گرفت تا
 
اینکه آفتاب بر آمد. شک و تردیدم به یقین تبدیل شد.  خبری از اسکار نبود چند ساعتی از صبح هم گذشت تا
 
من فهمیدم امروز 24 فوریه بود نه 25 و روز موعود.

ناراحت شدن از اینکه شبی را بی خواب شوی برای اتفاقی که در آن شب نخواهد افتاد طبیعی است اما من د

ر وجودم احساس شادی هم داشتم چون فرصتی بود برایم تا در باره این جشن در سایت محبوبمان بنویسم هر
 
چند کم، هر چند غیر معتبر. فقط می نویسم تا سرآغاز نوشتار شما باشد.

از آکادمی و تاریخچه آن آنقدر گفته شده که گفتن دوباره و نوشتن چند باره آن جز ملال آوری سود دیگری نخواهد
 
داشت این نوشتار گفتاری صمیمی است در باره پیر مرد هشتاد ساله ای به اسم اسکار.